viernes, 24 de junio de 2011

lunes, 30 de mayo de 2011

Novell

”Clong”, ”Clong”, jag väcktes plötsligt ur min sömn, det tog ett par sekunder innan jag förstod att jag hade somnat framför datorn och att det var facebookchatten som väckte mig. Jag kunde knappt titta ut ur mina ögon, så trött var jag, men jag tog musen och satte på min öppna facebooksida. När jag såg vem det var som hade skrivit blev jag klarvaken, mitt hjärta hamrade som om det skulle slås ur bröstet och jag tyckte att det ljudet som väckte mig utan tvekan var det vackraste ljudet jag hade hört på länge.
            Jag reste mig upp till en sittande ställning och satt och tittade på meddelandet i det som kändes som en evighet. Vad skulle jag svara? Jag var tvungen att komma på något smart att säga, smart men ändå coolt, men inte för mycket. Jag satt och tänkte och försökte att komma på ett genialt svar, men min trötta hjärna kunde inte komma på det perfekta svaret till de två meningar han hade skrivit. Jag läste om dem igen och igen, tre minuter hade redan gått så jag tvingade mig själv att föra mina skakiga fingrar till tangetbordet och skriva ett svar. Efter tre minuter var det bästa svaret jag kunde hitta på ett enkelt ”tjabba”. Så satt jag där och bet mina naglar, vad tänkte han om mig? Tyckte han att jag bara lät löjlig? Jag bytte sida för att slippa sitta och titta efter om han började skriva. Det kändes som om jag hade en liten virvelvind i min mage som kittlade, så nervös var jag.
            Plötsligt så kom det, ett till ”clong” följd av ett ”Tobias har skickat ett meddelande till dig” blinkande på den översta sidan av skärmen. För honom hade det inte tagit en evighet att svara, för honom kom det naturligt. Han behövde inte att tänka innan han svarade, det kom bara automatiskt. Varför kunde det inte vara lika enkelt för mig? Varför skulle jag känna som om svenskan var ett helt främmande språk för mig, och känna att jag knappt kunde sätta ihop orden bara för att jag var kär i honom?. Men det var inte det största av problemen, det var värre att det var så lätt för honom, och att han kunde prata med mig som med vilken vän som helst, och inte kände det minsta lilla som jag. Att han inte blev helt varm inombords när han såg mig i skolan, eller att han satt klistrad framför datorn väntande på att jag skulle logga in för att äntligen kunna växla några ord med mig.

TO BE CONTINUED

domingo, 29 de mayo de 2011

La juventud y la felicidad

La juventud

Hay momentos en la vida en los que llegas a un punto donde ya no aguantas más. Donde debes dejar salir todo, gritar, llorar, revelarte contra el mundo. No es bueno guardarse los sentimientos para dentro. A veces uno debe reaccionar, mostrar al mundo que no se esta de acuerdo. Debes de luchar por lo que quieres, si lo quieres de verdad, cueste lo que cueste, lo conseguirás. Pero entonces no debes de tener miedo de hacer daño a la gente, a veces puedes permitirte actuar sin pensar en las consecuencias. Si siempre vas pensando en que puede pasar y como afectaran tus actos a la gente que te rodea, al final vives tu vida pensando en los demás, se te olvida pensar en que eres tu quien tiene que ser feliz.

Eres joven, sal de fiesta, bebe, pásatelo bien, conoce gente nueva, no duermas – ya tendrás tiempo para eso, aprovecha tu juventud. No te arrepientas de lo que hagas, arrepiéntete más bien de lo que no has podido hacer, así que prueba todo. Prueba a pasar la noche en vela con gente que te importa, prueba a perderte sin importarte donde estés, siempre podrás encontrar el camino de vuelta de algún modo. Prueba a tirarte en paracaídas, nada entre tiburones, salta al mar desde un acantilado de 10 metros. Ahora es el momento de hacer cosas, de tener emociones fuertes, a los 80 años igual ya no puedes. Disfruta de hoy porque no sabes lo que te depara el futuro. No tengas miedo, se osado y haz tonterías, no pienses en el mañana, enfócate en simplemente pasarlo bien.

Lucha por las cosas en las que crees, también las causas perdidas – porque ninguna causa es perdida en realidad, si le pones el suficiente empeño puedes conseguirlo. Tú puedes cambiar el mundo, no dejes que aplasten tus sueños, no dejes que te digan que son mejores que tu, porque asi solo sufres y te haces daño. No des importancia a los comentarios desagradables, son de gente que no quiere nada bueno para ti, pero en cambio, debes de aferrarte a los comentarios bonitos que recibes, esos son de amigos de verdad, son de gente que realmente te quiere, gente que haría todo lo que esté en su mano para ayudarte. Aprende a distinguir entre los amigos falsos y los verdaderos. Los amigos de verdad son los que, aunque estés mucho tiempo sin verles y sin saber de ellos, cuando los necesites vendrán corriendo a ayudarte y a darte la mano, a esos amigos no los pierdas nunca, cuida esas amistades.

Vive tu propia vida, pasa de todo, uno aprende de sus errores, un adulto no es más listo por haber sido un adolescente ejemplar que ha seguido las órdenes de los padres al pie de la letra. Un adulto realmente inteligente es el que ha cometido errores en su juventud y el que no se arrepiente de ellos, porque esas experiencias son parte de lo que es, es que ha aprendido de los errores para no volver a cometerlos, pero que jamás los cambiaria.

Aprovecha cada día como si fuera el último y rodéate de gente a la que quieres, y no te olvides de luchar por tu propia felicidad.






martes, 26 de abril de 2011

El amor

El Amor

¿Que es el amor? Ese sentimiento tan maravilloso, que hace que respires felicidad, pero también ese sentimiento desgarrador, que te saca el corazón del pecho y hace que te quedes seca de lágrimas.

Es amor, cuando puedes pasarte el día sentado delante de la pantalla del ordenador, conectado al chat deseando que su nombre se ponga en verde y que suene el pequeño “plof” que suena cada vez que te escribe. Cuando te da un vuelco al corazón y se te acelera el pulso cuando le ves en el chat, y cuando se te ilumina la cara cuando el empieza mandándote el primer mensaje. Cuando no puedes evitar releer la conversación y sonreír ante cada respuesta suya. Cuando te falta el aire y no respiras bien mientras esperas a sus contestaciones. Cuando se te encoje el corazón cuando habéis estado conectados a la vez sin dirigiros ni una palabra. Cuando te mueres de los nervios y sientes que el corazón se te embala cuando vas a empezar tu la conversación.

Es amor, cuando oyes el sonido de un mensaje en tu móvil y corres a mirar la pantallita esperando que ponga su nombre junto al símbolo del mensaje. Cuando tienes ganas de romper a llorar si ves que el mensaje no es suyo, sino de “Moviestar” que quiere informarte sobre algún tipo de oferta. Cuando el recibir un solo mensaje suyo te puede alegrar el día y hacer que vayas con una sonrisa en la cara. Cuando lo primero que haces una noche a las 5 de la mañana cuando no puedes dormir es releer los mensajes que te ha enviado, y deseas que en ese mismo segundo te llegue uno nuevo. La felicidad que te invade cuando recibes un mensaje suyo cuando estas pensando en el, por muy estúpido que sea lo que ponga te calienta por dentro. Cuando te duermes con una sonrisa en los labios pensando en el.

Es amor, cuando le miras a escondidas en el colegio. Cuando se te encoge el estomago cuando oyes hablar de el o crees verle por la calle. Cuando no puedes dejar de pensar en el y cuando hay un momento de silencio en la conversación con tus amigas tus pensamientos ya se dirigen a el. Cuando tienes que concentrarte en que no se te escape su nombre por tenerle demasiado presente en tu cabeza.

¿Pero cuando es que este sentimiento de nervios, de repentina felicidad, de pequeños cosquilleos, de falta de aire se convierte en algo que desearías jamás haber vivido? ¿Cuando es que el amor te hace daño, te deja llorando en tu cama con la sensación de haber perdido las ganas de vivir?

Viene el dolor, cuando te das cuenta de que el empeño que pone en continuar las conversaciones es menor que el tuyo, cuando sus palabras y despedidas se vuelven mas secas. Cuando notas que no te mira de esa manera especial, cuando no se le iluminan los ojos al hablar contigo. Cuando al final un día le ves dándole la mano a otra, te derrumbas. Le odias, pero le amas. Odias amarle. Matarías por tenerle a tu lado, deseas que no hubiera nadie mas en el mundo excepto vosotros dos, para estar destinados a estar juntos pasara lo que pasara. Te duele el alma al ver sus labios acercase a los de otra, envidias sus brazos alrededor de ella, y darías lo que fuera por estar en su piel.

Pero lo apesar de los inconvenientes que puede tener el amor, cuando sale bien, vale la pena todo el sufrimiento que puedas haber llegado a pasar porque amar y ser amado de vuelta, es lo mas bello que jamás puedas soñar. 


sábado, 23 de abril de 2011

dolor

Aveces las cosas pueden ser mas dificiles de lo que quieres imaginar. Cuando llega el momento te das cuenta de que en realidad no estabas preparado, te habias intentado convencer de que si que podias, de que la cosa no iba con tigo, de que nada de ello te afecta, pero a la hora de la verdad vas y te derrumbas, te encierras en tu pequeño mundo sufriendo la desesperacion, sin saber que hacer, sin estar seguro de cuanto timpo podras seguir aguantandolo, sintiendote solo, incomprendido con solamente una unica persona con quien hablar y que igual con suerte siente lo mismo que tu yentindo lo que estas pasando, rechazas cualquier otro tipo de ayuda, hieres a al gente para sentirte menos herido asi, aunque por mucho daño que hagas notas que el peso que te aprisiona no disminuye y que al final solo acabas sintiendote incluso peor si eso es posible, intentas encontrar un final al circulo en el que estas metido, buscas deseperado una respuesta, algo, una explicacion de por que eres tu cuando podia haber sido cualquier otro...



martes, 19 de abril de 2011

Amor


Así es como están las cosas. Me quiere. Cree que está enamorado de mí. Me lo dijo, tuvo la valentía, el coraje de venir a decirmelo. Yo nunca he tenido el valor de acercarme a una persona y decirle: "Oye, que creo que me he enamorado de tí." Porque soy de las que habla mucho y actúa poco. Siempre intento empujar a la gente a hacerlo, pero nunca soy capaz. Porque soy una cobarde y una estúpida.
Y, al igual que soy una cobarde estúpida, también soy muy sinsible y demasiado buena. Porque él a mí no me gusta. Y no sé como decirselo, porque me importa. Es un amigo, no más. No quiero hacerle daño. Así que ya veré como me las arreglo.
Yo solo quería relajarme después del jaleo que ha supuesto para mí toda esta semana. En lugar de eso estas vacaciones no voy a hacer más que comerme el coco y sentirme mal conmigo misma.
Pero no todo es malo. También está él. (Otro él, claro está.) Un él con el que podría estar hablando durante horas. Un él al que le gustan las mismas cosas que a mí. Un él con el que podría pasarme horas y horas escuchando música, ya que es un friki de Pink Floyd. O viendo películas, ya que es un friki de Tarantino. Hablando de libros o leyendo, ya que es un friki de Oscar Wilde. Pero un él con el que no he hecho ninguna de esas cosas. Un él que conozco tan poco pero que me gusta tanto. Un él que también le gusta a una de mis mejores amigas.

Texto cogido de :  http://nepasregretter.blogspot.com/ , un blog que acabo de encontrar pero que me gusta mucho!