martes, 25 de septiembre de 2012

The Future


The future, first appearing so distant and as easy to tackle as shooting fish in a barrel, but in a heartbeat so present and turbulent.
Excitement and fear gurgle inside you alternating a deep desire for new experiences with apprehensiveness and longing for the famed past.
The irresolution is agonizing and the constant struggle between you thoughts is maddening, exhaustive.
One day you mourn for travelling, moving abroad and meeting new people while the next day you deem the well known, crying yourself to sleep at the thought of leaving it. Courage for leaving dread for arrival.
Decisions to be taken, stress and third persons adding more fuel to the fire.
The future, so distant and so near, so wonderful and so frightening.
An unexplored reality of opportunities at your fingertips. 



domingo, 2 de septiembre de 2012

Ma che cosa!









Imagenes de mi preciosa Menorca, en especial Maó.
Como lo echo de menos. Noches cálidas, ver el atardecer y el amanecer de la isla. Volver a casa pasando por la panadería cuando el sol sale de madrugada. El mirador. El puerto. Un litro de sangría y buena compañía. Litronas por todas partes e intentos de hablar en italiano. Ma che cosa! Dos barajas de cartas e interminables "contis". Un barquito del Congo cargado de todo lo que a ti se te pueda ocurrir. Casas enormes medio vacías, de esas en las que no quieres estar sola, pero que no cambiarías por ninguna otra. La mala cobertura de la isla. Una televisón y el "Buzz" para pasar el rato con amigos. Buscar a oscuras el baño en una casa desconocida. Estar rodeada de gente. Risas, no dormir suficiente pero tener toda la energía del  mundo. Cinco personas en un coche de noche, cantando, de camino a la playa. Tres personas de vuelta a casa, tambien cantando, canciones de Disney. La arena entre los dedos, fría por la noche. El sonido de las olas de fondo. Pensamientos un tanto nublados y muchas sensaciones. Sentir una mano encima de la tuya entre la arena. Conversaciones serias y conversaciones menos serias. Saber que alguien te aprecia y "gustar" sin saber por que. Sentir que ese es tu sitio, no querer irte nunca de allí, desear que se pudiera parar el tiempo. Bromas y fotos en "la cámara del horror". Varias botellas de "Capitán Jack" para dar sabor a las fiestas de la isla. Muchos recuerdos. Llenar, solamente con tus amigos un autobús entero, entrar exactamente 13 personas. Encontrar el mismo sitio libre del año pasado en la pista de baloncesto en las fiestas de Llucmaçanes. Estar allí aparcados durante horas como unos indigentes. Comerte la hamburguesa de alguien porque se preocupa por tí. Bailar. Que derrepente suene "Luz, fuego, destrucción" en catalán. Gritar el nombre de alguien esperando que salga de una tanca. Volver andando a casa y tomar por equivocación el camino largo, pero no te importa porque asi la noche se alarga un poco más. Que haya alguien quien no deseas que se vaya nunca. Que alguien te ayude y proteja, que alguien te de su brazo para agarrarte. Saludar a alguien con dos besos por primera vez. Despedirte de alguien con dos besos por primera vez. Tener la piel bronceada, la piel humeda, pelos de loca. Salir de casa con la cara lavada y una trenza. Perfume de melón. Disfrutar de las olimpiadas, emocionarte cuando España consigue una tan ansiada medalla. Saber nombrar más de un deporte cuando el Barquito del Congo va cargado de deportes olímpicos. Comer tortilla de berenjena recien cogida del huerto. No tardar ni cinco minutos en llegar al centro de todo. Un minuto y medio para llegar a la casa en la que pasas más tiempo despues de la tuya. Apreciar a alguien todavía un poco más cuando ves que escucha a "The Beatles". Que se metan un poco contigo por ser poco habladora, pero saber que es sin mala intención. Burlarte tu igual un poco de esa misma persona. Brindar con una Heineken fría en el puerto. Dar un abrazo. Querer invitar a una cerveza sin segundas pero reirte y que desconfien de ti. Que te salven de "Paul McCartney". Que te inviten de vuelta. Tocar un poco las narices y reirte sola. Dar un mordisco a un bocadillo caliente de salchichas. Acabar en un pequeño parque con un trenecito a tres minutos de tu casa. Indignarte y dar una vuelta al tren para respirar. Que consigan hacerte cantar en danés y además grabarte. La playa, el mar, el olor de la isla, la humedad, la sensación de felicidad inacabable, la gente.
Como echo de menos a mi pequeña isla.

Tres moralejas


En un helado invierno, un gorrión pasó dos noches a la intemperie con el único abrigo que le proporcionaba la rama de un árbol.
Convencido de que no podría sobrevivir una tercera noche en esas condiciones, abandonó el árbol en busca de un refugio mejor.
Mientras volaba sintió como se le congelaban las alas, hasta que finalmente se le congelaron del todo y cayó al suelo pensando que esa noche acabaría su vida.
Rezando en el suelo por una muerte rápida, de repente sintió que era cubierto por un abrigo caliente, y cuando abrió los ojos vio que una vaca había estercolado generosamente sobre él. El nuevo soplo de vida y el supremo confort lo hicieron muy feliz, así que comenzó a cantar.Un gato que pasaba por allí oyó los gorgojos, localizó la boñiga y cuidadosamente removió los excrementos para descubrir al pequeño gorrión, el cual comió rápidamente.
Hay tres moralejas en esta historia:
1. Si alguien te baña de excremento, no es necesariamente tu enemigo...
2. Si alguien te saca del excremento, no es necesariamente tu amigo...
3. Si estás con el excremento hasta el cuello pero feliz, mantén la boca cerrada...

viernes, 24 de junio de 2011

lunes, 30 de mayo de 2011

Novell

”Clong”, ”Clong”, jag väcktes plötsligt ur min sömn, det tog ett par sekunder innan jag förstod att jag hade somnat framför datorn och att det var facebookchatten som väckte mig. Jag kunde knappt titta ut ur mina ögon, så trött var jag, men jag tog musen och satte på min öppna facebooksida. När jag såg vem det var som hade skrivit blev jag klarvaken, mitt hjärta hamrade som om det skulle slås ur bröstet och jag tyckte att det ljudet som väckte mig utan tvekan var det vackraste ljudet jag hade hört på länge.
            Jag reste mig upp till en sittande ställning och satt och tittade på meddelandet i det som kändes som en evighet. Vad skulle jag svara? Jag var tvungen att komma på något smart att säga, smart men ändå coolt, men inte för mycket. Jag satt och tänkte och försökte att komma på ett genialt svar, men min trötta hjärna kunde inte komma på det perfekta svaret till de två meningar han hade skrivit. Jag läste om dem igen och igen, tre minuter hade redan gått så jag tvingade mig själv att föra mina skakiga fingrar till tangetbordet och skriva ett svar. Efter tre minuter var det bästa svaret jag kunde hitta på ett enkelt ”tjabba”. Så satt jag där och bet mina naglar, vad tänkte han om mig? Tyckte han att jag bara lät löjlig? Jag bytte sida för att slippa sitta och titta efter om han började skriva. Det kändes som om jag hade en liten virvelvind i min mage som kittlade, så nervös var jag.
            Plötsligt så kom det, ett till ”clong” följd av ett ”Tobias har skickat ett meddelande till dig” blinkande på den översta sidan av skärmen. För honom hade det inte tagit en evighet att svara, för honom kom det naturligt. Han behövde inte att tänka innan han svarade, det kom bara automatiskt. Varför kunde det inte vara lika enkelt för mig? Varför skulle jag känna som om svenskan var ett helt främmande språk för mig, och känna att jag knappt kunde sätta ihop orden bara för att jag var kär i honom?. Men det var inte det största av problemen, det var värre att det var så lätt för honom, och att han kunde prata med mig som med vilken vän som helst, och inte kände det minsta lilla som jag. Att han inte blev helt varm inombords när han såg mig i skolan, eller att han satt klistrad framför datorn väntande på att jag skulle logga in för att äntligen kunna växla några ord med mig.

TO BE CONTINUED

domingo, 29 de mayo de 2011

La juventud y la felicidad

La juventud

Hay momentos en la vida en los que llegas a un punto donde ya no aguantas más. Donde debes dejar salir todo, gritar, llorar, revelarte contra el mundo. No es bueno guardarse los sentimientos para dentro. A veces uno debe reaccionar, mostrar al mundo que no se esta de acuerdo. Debes de luchar por lo que quieres, si lo quieres de verdad, cueste lo que cueste, lo conseguirás. Pero entonces no debes de tener miedo de hacer daño a la gente, a veces puedes permitirte actuar sin pensar en las consecuencias. Si siempre vas pensando en que puede pasar y como afectaran tus actos a la gente que te rodea, al final vives tu vida pensando en los demás, se te olvida pensar en que eres tu quien tiene que ser feliz.

Eres joven, sal de fiesta, bebe, pásatelo bien, conoce gente nueva, no duermas – ya tendrás tiempo para eso, aprovecha tu juventud. No te arrepientas de lo que hagas, arrepiéntete más bien de lo que no has podido hacer, así que prueba todo. Prueba a pasar la noche en vela con gente que te importa, prueba a perderte sin importarte donde estés, siempre podrás encontrar el camino de vuelta de algún modo. Prueba a tirarte en paracaídas, nada entre tiburones, salta al mar desde un acantilado de 10 metros. Ahora es el momento de hacer cosas, de tener emociones fuertes, a los 80 años igual ya no puedes. Disfruta de hoy porque no sabes lo que te depara el futuro. No tengas miedo, se osado y haz tonterías, no pienses en el mañana, enfócate en simplemente pasarlo bien.

Lucha por las cosas en las que crees, también las causas perdidas – porque ninguna causa es perdida en realidad, si le pones el suficiente empeño puedes conseguirlo. Tú puedes cambiar el mundo, no dejes que aplasten tus sueños, no dejes que te digan que son mejores que tu, porque asi solo sufres y te haces daño. No des importancia a los comentarios desagradables, son de gente que no quiere nada bueno para ti, pero en cambio, debes de aferrarte a los comentarios bonitos que recibes, esos son de amigos de verdad, son de gente que realmente te quiere, gente que haría todo lo que esté en su mano para ayudarte. Aprende a distinguir entre los amigos falsos y los verdaderos. Los amigos de verdad son los que, aunque estés mucho tiempo sin verles y sin saber de ellos, cuando los necesites vendrán corriendo a ayudarte y a darte la mano, a esos amigos no los pierdas nunca, cuida esas amistades.

Vive tu propia vida, pasa de todo, uno aprende de sus errores, un adulto no es más listo por haber sido un adolescente ejemplar que ha seguido las órdenes de los padres al pie de la letra. Un adulto realmente inteligente es el que ha cometido errores en su juventud y el que no se arrepiente de ellos, porque esas experiencias son parte de lo que es, es que ha aprendido de los errores para no volver a cometerlos, pero que jamás los cambiaria.

Aprovecha cada día como si fuera el último y rodéate de gente a la que quieres, y no te olvides de luchar por tu propia felicidad.