martes, 20 de noviembre de 2012

Masks

She had blue skin,
And so did he.
He kept it hid,
And so did she.
They searched for blue,
Their whole life through.
Then passed right by - 
And never knew


martes, 25 de septiembre de 2012

The Future


The future, first appearing so distant and as easy to tackle as shooting fish in a barrel, but in a heartbeat so present and turbulent.
Excitement and fear gurgle inside you alternating a deep desire for new experiences with apprehensiveness and longing for the famed past.
The irresolution is agonizing and the constant struggle between you thoughts is maddening, exhaustive.
One day you mourn for travelling, moving abroad and meeting new people while the next day you deem the well known, crying yourself to sleep at the thought of leaving it. Courage for leaving dread for arrival.
Decisions to be taken, stress and third persons adding more fuel to the fire.
The future, so distant and so near, so wonderful and so frightening.
An unexplored reality of opportunities at your fingertips. 



domingo, 2 de septiembre de 2012

Ma che cosa!









Imagenes de mi preciosa Menorca, en especial Maó.
Como lo echo de menos. Noches cálidas, ver el atardecer y el amanecer de la isla. Volver a casa pasando por la panadería cuando el sol sale de madrugada. El mirador. El puerto. Un litro de sangría y buena compañía. Litronas por todas partes e intentos de hablar en italiano. Ma che cosa! Dos barajas de cartas e interminables "contis". Un barquito del Congo cargado de todo lo que a ti se te pueda ocurrir. Casas enormes medio vacías, de esas en las que no quieres estar sola, pero que no cambiarías por ninguna otra. La mala cobertura de la isla. Una televisón y el "Buzz" para pasar el rato con amigos. Buscar a oscuras el baño en una casa desconocida. Estar rodeada de gente. Risas, no dormir suficiente pero tener toda la energía del  mundo. Cinco personas en un coche de noche, cantando, de camino a la playa. Tres personas de vuelta a casa, tambien cantando, canciones de Disney. La arena entre los dedos, fría por la noche. El sonido de las olas de fondo. Pensamientos un tanto nublados y muchas sensaciones. Sentir una mano encima de la tuya entre la arena. Conversaciones serias y conversaciones menos serias. Saber que alguien te aprecia y "gustar" sin saber por que. Sentir que ese es tu sitio, no querer irte nunca de allí, desear que se pudiera parar el tiempo. Bromas y fotos en "la cámara del horror". Varias botellas de "Capitán Jack" para dar sabor a las fiestas de la isla. Muchos recuerdos. Llenar, solamente con tus amigos un autobús entero, entrar exactamente 13 personas. Encontrar el mismo sitio libre del año pasado en la pista de baloncesto en las fiestas de Llucmaçanes. Estar allí aparcados durante horas como unos indigentes. Comerte la hamburguesa de alguien porque se preocupa por tí. Bailar. Que derrepente suene "Luz, fuego, destrucción" en catalán. Gritar el nombre de alguien esperando que salga de una tanca. Volver andando a casa y tomar por equivocación el camino largo, pero no te importa porque asi la noche se alarga un poco más. Que haya alguien quien no deseas que se vaya nunca. Que alguien te ayude y proteja, que alguien te de su brazo para agarrarte. Saludar a alguien con dos besos por primera vez. Despedirte de alguien con dos besos por primera vez. Tener la piel bronceada, la piel humeda, pelos de loca. Salir de casa con la cara lavada y una trenza. Perfume de melón. Disfrutar de las olimpiadas, emocionarte cuando España consigue una tan ansiada medalla. Saber nombrar más de un deporte cuando el Barquito del Congo va cargado de deportes olímpicos. Comer tortilla de berenjena recien cogida del huerto. No tardar ni cinco minutos en llegar al centro de todo. Un minuto y medio para llegar a la casa en la que pasas más tiempo despues de la tuya. Apreciar a alguien todavía un poco más cuando ves que escucha a "The Beatles". Que se metan un poco contigo por ser poco habladora, pero saber que es sin mala intención. Burlarte tu igual un poco de esa misma persona. Brindar con una Heineken fría en el puerto. Dar un abrazo. Querer invitar a una cerveza sin segundas pero reirte y que desconfien de ti. Que te salven de "Paul McCartney". Que te inviten de vuelta. Tocar un poco las narices y reirte sola. Dar un mordisco a un bocadillo caliente de salchichas. Acabar en un pequeño parque con un trenecito a tres minutos de tu casa. Indignarte y dar una vuelta al tren para respirar. Que consigan hacerte cantar en danés y además grabarte. La playa, el mar, el olor de la isla, la humedad, la sensación de felicidad inacabable, la gente.
Como echo de menos a mi pequeña isla.

Tres moralejas


En un helado invierno, un gorrión pasó dos noches a la intemperie con el único abrigo que le proporcionaba la rama de un árbol.
Convencido de que no podría sobrevivir una tercera noche en esas condiciones, abandonó el árbol en busca de un refugio mejor.
Mientras volaba sintió como se le congelaban las alas, hasta que finalmente se le congelaron del todo y cayó al suelo pensando que esa noche acabaría su vida.
Rezando en el suelo por una muerte rápida, de repente sintió que era cubierto por un abrigo caliente, y cuando abrió los ojos vio que una vaca había estercolado generosamente sobre él. El nuevo soplo de vida y el supremo confort lo hicieron muy feliz, así que comenzó a cantar.Un gato que pasaba por allí oyó los gorgojos, localizó la boñiga y cuidadosamente removió los excrementos para descubrir al pequeño gorrión, el cual comió rápidamente.
Hay tres moralejas en esta historia:
1. Si alguien te baña de excremento, no es necesariamente tu enemigo...
2. Si alguien te saca del excremento, no es necesariamente tu amigo...
3. Si estás con el excremento hasta el cuello pero feliz, mantén la boca cerrada...

viernes, 24 de junio de 2011

lunes, 30 de mayo de 2011

Novell

”Clong”, ”Clong”, jag väcktes plötsligt ur min sömn, det tog ett par sekunder innan jag förstod att jag hade somnat framför datorn och att det var facebookchatten som väckte mig. Jag kunde knappt titta ut ur mina ögon, så trött var jag, men jag tog musen och satte på min öppna facebooksida. När jag såg vem det var som hade skrivit blev jag klarvaken, mitt hjärta hamrade som om det skulle slås ur bröstet och jag tyckte att det ljudet som väckte mig utan tvekan var det vackraste ljudet jag hade hört på länge.
            Jag reste mig upp till en sittande ställning och satt och tittade på meddelandet i det som kändes som en evighet. Vad skulle jag svara? Jag var tvungen att komma på något smart att säga, smart men ändå coolt, men inte för mycket. Jag satt och tänkte och försökte att komma på ett genialt svar, men min trötta hjärna kunde inte komma på det perfekta svaret till de två meningar han hade skrivit. Jag läste om dem igen och igen, tre minuter hade redan gått så jag tvingade mig själv att föra mina skakiga fingrar till tangetbordet och skriva ett svar. Efter tre minuter var det bästa svaret jag kunde hitta på ett enkelt ”tjabba”. Så satt jag där och bet mina naglar, vad tänkte han om mig? Tyckte han att jag bara lät löjlig? Jag bytte sida för att slippa sitta och titta efter om han började skriva. Det kändes som om jag hade en liten virvelvind i min mage som kittlade, så nervös var jag.
            Plötsligt så kom det, ett till ”clong” följd av ett ”Tobias har skickat ett meddelande till dig” blinkande på den översta sidan av skärmen. För honom hade det inte tagit en evighet att svara, för honom kom det naturligt. Han behövde inte att tänka innan han svarade, det kom bara automatiskt. Varför kunde det inte vara lika enkelt för mig? Varför skulle jag känna som om svenskan var ett helt främmande språk för mig, och känna att jag knappt kunde sätta ihop orden bara för att jag var kär i honom?. Men det var inte det största av problemen, det var värre att det var så lätt för honom, och att han kunde prata med mig som med vilken vän som helst, och inte kände det minsta lilla som jag. Att han inte blev helt varm inombords när han såg mig i skolan, eller att han satt klistrad framför datorn väntande på att jag skulle logga in för att äntligen kunna växla några ord med mig.

TO BE CONTINUED